Στο μακρινό 2020 γράφαμε για τον νέο Άξονα. Τώρα σε πλήρη ισχύ και λειτουργία. Πόσα χρόνια έχουμε μέχρι τις σειρήνες;
Πριν από δύο χρόνια και πέντε μήνες περίπου έγραψα μια σειρά από πόστ, βασιζόμενος σε έρευνα πολλών ετών, όπου τελικό συμπέρασμα είχε την άποψη ότι δημιουργείται σαφώς ένας νέος άξονας, παρόμοιος με αυτόν του μεσοπολέμου (1918-1938) που οδήγησε στην γιγάντωση του Γ΄ Ράιχ και την καθιέρωση του Χίτλερ, ως του απόλυτου ηγέτη της Ευρώπης, μέχρι που βρέθηκε μπροστά του η Ελλάδα..
Γράφει ο Ζαχαρίας ο Μυτιληνιός
Η σύνοδος τους Ουζμπεκιστάν, που κάποιοι το βλέπουν ως την δημιουργία εντός αντιΝΑΤΟ συμφώνου, πολύ κοντά στις προδιαγραφές του Συμφώνου της Βαρσοβίας (το αντίΝΑΤΟ του ψυχρού πολέμου), είναι μόνον η λογική συνέχεια μιας σειράς συμφωνιών, που σας έχω καταδείξει μέσα από αυτό το μπλογκ, το freepen.gr και την σελίδα στο Facebook.
Η έρευνα μου ξεκίνησε περίπου 12 χρόνια πριν όταν άρχισαν να μου έρχονται πληροφορίες για τη δημιουργία ενός τεράστιου σιδηροδρομικού δικτύου, που είχε ως σκοπό να προσπεράσει στην διώρυγα του Σουέζ και τη διαδρομή μέσω του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού και να συνδέει την Γερμανία, την Ρωσία, την Τουρκία και τους δορυφόρους τους με την Κίνα.
Σε περίπου έξι άρθρα προσπάθησα να δώσω να καταλάβετε το σκεπτικό μου και κυρίως πως έφτασα να κάνω τους συνειρμούς που σήμερα, δύο χρόνια και κάτι μήνες επιβεβαιώνονται σχεδόν στο ακέραιο. (Το μοναδικό που δεν έχει επιβεβαιωθεί είναι η συμμετοχή της Γερμανίας, αλλά κρατήστε μικρό καλάθι γιατί οι Γερμανοί πάντα έπαιζαν ύπουλο και κυρίως υπόγειο παιχνίδι...).
Στην αναζήτηση ή στο blog archive μπορείτε να αναζητήσετε τα σχετικά πόστ στους μήνες Ιούνιο Ιούλιο και Αύγουστο και είναι σε δύο ενότητες, η πρώτη έχει τίτλο "Τα κομμάτια του παζλ" και η δεύτερη "Αντέχεις την αλήθεια".
Τώρα πια μπορούμε να πούμε πως από τη στιγμή που ο αντιδυτικός Άξονας δημιουργήθηκε και επίσημα, μένει να δούμε τι αλλάξει στον κόσμο.
Εάν μπορούσαμε να αποστασιοποιηθούμε και να πηγαίναμε λίγο πιο ψηλά ή έστω λίγο πιο πίσω θα βλέπαμε μια τελείως διαφορετική εικόνα. Η εικόνα αυτή περιέχει την κρίση την Ουκρανία, την Αρμενία, αλλά και άλλα μικρότερης εμβέλειας γεγονότα, που όμως έχουν την ίδια ομάδα ενορχηστρωτών.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η Ουκρανία αποτελεί ένα πεδίο δοκιμής για τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Θέλουν να δουν τι ζημιά μπορεί να γίνει, πόσο μπορούν να αντέξουν οικονομικά και κυρίως την κοινωνική πίεση και να μετρήσουν αντιδράσεις, χρόνους και αποφασιστικότητα.
Για εμένα βλέπουμε ένα έργο, ένα test event και ας σκοτώνονται άνθρωποι καθημερινά. Το big skale event θα έρθει πολύ αργότερα, κατά πάσα πιθανότητα όταν θα έχουν περάσει οι επιπτώσεις του test event. Πότε θα είναι αυτό; Ενδεχομένως σε 10-15 χρόνια, όταν εμείς θα είμαστε παππούδες. Μέχρι τότε όμως κάθε λίγο και λιγάκι θα ζούμε και άλλα test event και κατά την ταπεινή μου άποψη ένα τέτοια θα περιλαμβάνει και τα Ελληνοτουρκικά. Πότε θα γίνει; Όταν πλέον το βαγόνι με την τούρκικη σημαία αποκοπεί από το ΝΑΤΟ.
Από τους πολέμους σε Ουκρανία και Αρμενία υπάρχει ένα ΣΑΦΕΣΤΑΤΟ συμπέρασμα.
Το ΝΑΤΟ είναι καταδικασμένο να χάσει.
Όσο βαρύ και αν ακούγεται είναι σαφέστατο. Όχι γιατί κερδίζει η Ρωσία, που είναι καθηλωμένη ή έστω έχει χάσει κάποια εδάφη στην Ουκρανία, αλλά γιατί η Ουκρανία με χορηγήσεις πολεμικού υλικού αντίστοιχου με αυτού που είχε όλη η Ευρώπη το 1940, όχι μόνον δεν μπορεί να ανακαταλάβει την Κριμαία (που ήταν ο στόχος) αλλά ήδη έχασε μια περιοχή σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από την Ελλάδα και κυρίως περιοχή που παράγει το 70% των πλουτοπαραγωγικών πηγών / περιοχών της χώρας.
Η ιστορία στην Αρμενία, το λεγόμενο αγκάθι στον Παντουρκισμό, αφού χωρίζει τα δύο τουρκικά έθνη, τους Τούρκους και τους Αζέρους, είναι στο ίδιο παιχνίδι, με τους ίδιους ακριβώς παίχτες. Η Αρμενία ως μόνη λύση βλέπει το διαζύγιο με την Ρωσία και την πρόσδεση με στο άρμα του ΝΑΤΟ, αφού στις δύο πρόσφατες πολεμικές επιχειρήσεις έχασε την περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ και από τις συρράξεις της προηγούμενης εβδομάδας έχασε και ξεκάθαρα αρμένικα χωριά.
Στο ίδιο πλαίσιο και η Ταϊβάν. Αργά ή γρήγορα αυτή θα είναι η επόμενη σημαντική εμπόλεμη ζώνη. Εκεί θα δούμε πρώτη φορά να συγκρούονται οι δύο μεγάλοι στρατοί του πλανήτη. Ο ΝΑΤΟϊκός και ο Κινεζικός.
Στους μαθηματικούς υπολογισμούς το ΝΑΤΟ αυτή τη στιγμή είναι μακράν το πιο αδύναμο. Ο Ρωσικός, Κινεζικός, Τουρκικός, και Πακιστανικός στρατός έχουν την δυνατότητα να στραγγαλίσουν κομβικά σημεία του πλανήτη (Ανατολική Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική). Το ΝΑΤΟ αυτή τη στιγμή όπως είναι δεν έχει τη δυνατότητα να πολεμήσει σε περισσότερα από δύο μέτωπα ταυτόχρονα.
Η Μ. Βρετανία θα είναι εγκλωβισμένη στην Βόρεια Θάλασσα
Η Γαλλία, Ισραήλ, Ιταλία και Ιορδανία θα αναλάβουν το βάρος της Μέσης Ανατολής.
Η Ελλάδα με την Βουλγαρία την Τουρκία
Και μένουν οι Αμερικανοί με τους Αυστραλούς, τους Νεοζηλανδούς, τους Νοτιοκορεάτες και τους Ιάπωνες να πολεμήσουν τον μεγαλύτερο στρατό του κόσμου, με πάνω από 200 εκατομμύρια εφεδρείες, την Κίνα.
Η εξίσωση έχει μπει στον πίνακα και απαιτούνται δυνατοί λύτες.
Είναι οφθαλμοφανές ότι στις εξετάσεις θα περάσει μόνον ένας. Όμως προσέξτε καλά δύο αστερίσκους. Την στάση της Γερμανίας, την Ινδίας και της Αιγύπτου. Αυτοί οι τρεις μπορούν να αλλάξουν την ροή της ιστορίας προς την μια ή την άλλη πλευρά.
