Ερντογκάν: Χαζός ή Απελπισμένος, όμως έχει μόνον έναν δρόμο να ακολουθήσει.

 

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν δεν είναι χαζός. 

Είναι ένας επαγγελματίας πολιτικός, που κοιτάει τα προσωπικά και οικογενειακά του συμφέροντα, αγαπάει την πατρίδα του και σίγουρα πάνω από αγαπάει το κεφάλι του. 

Εάν πραγματικά ήθελε να επιτεθεί η Τουρκία στην Ελλάδα θα μπορούσε να το κάνει οποιαδήποτε στιγμή από το 2019 έως το 2021 που σχεδόν το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων ήταν αν μη τι άλλο σε "δύσκολη" κατάσταση για να μην χρησιμοποιήσουμε λέξεις όπως η "διάλυση". 

Από το λυκαυγές του 2022 όμως άλλαξαν πολλά. 

Είτε γιατί έτυχε η χρονική στιγμή να είναι τέτοια που επέτρεψαν την πραγματοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων, είτε γιατί μετά προέκυψε ο πόλεμος στην Ουκρανία και την αναθεώρηση της θέσης της Ελλάδας μέσα στη συμμαχία του ΝΑΤΟ κατά δεκάδες σκαλοπάτια, οι τακτικές κινήσεις που ξεκίνησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση για την παραχώρηση αρκετών βάσεων για τις αμερικανικές δυνάμεις και η ανάπτυξη της Αλεξανδρούπολης και της Σούδας αποτελούν πλέον τα αγκάθια της Τουρκίας. 

Αγκάθια που ξέρει πολύ καλά ο Τούρκος Πρόεδρος ότι εάν γυρίσουν και τα κεντρίσουν θα πεθάνει την ίδια νύχτα που θα "αποφασίσει να έρθει ξαφνικά". 

Αυτή τη στιγμή το 50% των επιχειρήσεων στην Ουκρανία στηρίζεται στην Ελλάδα, ως διαμετακομιστικό κέντρο των παρεχόμενων οπλικών συστημάτων. Σε συζήτηση με αναλυτές επί του πεδίου που είχα τις προηγούμενες μέρες μου ανέφεραν ότι όλο το νότιο μέτωπο του πολέμου αλλά και πρώτα και κύρια η ύπαρξη της Οδησσού στηρίζεται στην υποστήριξη των δυνάμεων που έρχεται διαμέσου της Ελλάδας. 

Θα επιτρέψουν οι Αμερικανοί να καταρρεύσει η Ουκρανία μόνο και μόνο για να παίξει τα εσωτουρκικά του παιχνίδια ο Ερντογάν; 

Για εμένα αυτό αποτελεί ένα απίθανο σενάριο. 

Οπότε τι μένει; Μόνον οι φανφαρισμοί; Οι μεγαλοστομίες; 

Για την ακρίβεια ΟΧΙ. 

Η Τουρκία γνωρίζει ότι η Ελλάδα δύσκολα θα επιχειρήσει μια ολομέτωπη επίθεση εφόσον προκληθεί. Πρώτον γιατί το δόγμα μας παρά τις σημαντικές αλλαγές των τελευταίων 4 ετών εξακολουθεί να είναι κατά κύριο λόγο αμυντικό και δεύτερον γιατί η Αλεξανδρούπολη αποτελεί πλέον εμπόδιο και για εμάς. 

Ήδη αρκετοί "ειδικοί" αλλά και από χείλη κυβερνητικών έχουμε ακούσει το σενάριο της "μερικής κατάστασης πολιορκίας". Αυτό που ψελίζουν με μισόλογα δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την ανατροπή των σχεδίων άμυνας της χώρας. 

Θυμίζω  αυτό που μάθαμε όταν πήγαμε στρατό. Όταν ο Τούρκος επιτεθεί σε νησί εμείς φουλάρουμε μηχανές για Κωνσταντινούπολη. Όχι για να δημιουργήσουμε το ΘΑΥΜΑ της ανακατάληψης της Πόλης, αλλά γιατί αυτός είναι ο πιο εφικτός σχεδιασμός. Είναι ο τρόπος να διασπάσεις την επίθεση, να διαλύσεις το τουρκικό μέτωπο στη Θράκη και να αρχίσει σε λίγα μόλις λεπτά της ώρας να μετράει δεκάδες χιλιάδες νεκρούς ο τουρκικός στρατός. 

Αν τελικά αυτό το σχέδιο τώρα δεν μπορεί να εφαρμοστεί τι γίνεται; 

Η άμυνα μέχρις εσχάτων στις νησιωτικές περιοχές που θα δεχτούν επίθεση. Αυτό το γνωρίζαμε από παλιά δεν είναι κάτι καινούριο. Το καινούριο είναι ότι πλέον ο Τούρκος δεν θα έχει να χάσει εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες για την άμυνα της Θράκης, όποτε μπορεί να τους ρίξει στην επίθεση στα νησιά. 

Γίνεται αυτό; 

Γιατί να μην γίνεται; Και εφόσον δεν διαταραχθεί η Αλεξανδρούπολη ποιος και κυρίως πότε θα τον σταματήσει; 

Είδαμε στην Ουκρανία τι έγινε. Οι σύμμαχοι χρειάστηκαν μια εβδομάδα για τα πρώτα μέτρα και μήνες για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κυρώσεων που απέτυχε εν τέλη. Γιατί να πετύχουν στην Τουρκία; 

Οπότε ιδιαίτερα στα νησιά που είναι αρκετά μακριά (δυτικότερα της Κρήτης) εκεί υπάρχει ένα ειδικό βάρος. Αυτό που σώνει την κατάσταση είναι οι πολίτες που κατοικούν σε αυτά και στην αυταπάρνηση τους στηρίζεται όλη η χώρα, όχι μόνον ο τόπος τους. Στην κατεύθυνση αυτή γίνονται κάποια πράγματα. Όχι όσα θα θέλαμε, αλλά τουλάχιστον γίνονται. 

Επίσης έχουμε και άλλα θέματα που λόγω της "αποφυγής προκλήσεων" εδώ και χρόνια έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Όπως η εκπαίδευση του γενικού πληθυσμού στην πολιτική άμυνα, τα ζήτημα των εσωτερικών εχθρών και ο διαχωρισμός τους από τους "φίλους". Σε αυτά θα αναφερθούμε σε άλλο άρθρο πιο αναλυτικά. 

Πολλές οι ερωτήσεις και χιλιάδες οι απαντήσεις σε σημείο που χάνεις το μυαλό σου. Η λογική λέει ότι ο Τούρκος δεν θα αποτολμήσει κάτι από τη στιγμή που ξέρει ότι πλέον η Ελλάδα όχι μόνον μπορεί να αντέξει αλλά μπορεί και να αντεπιτεθεί. Σε λίγους μήνες, όταν θα έρθουν και κάποια ακόμα από τις "μυστικές συμφωνίες" με την Αμερική (και δύο χώρες ακόμα), που φαντάζομαι για να έχω ακούσει εγώ αυτός θα ξέρει και λεπτομέρειες, η Ελλάδα θα έχει την προέλαση στο τσεπάκι και την πλήρη αλλαγή του δόγματος, από αμυντικό σε επιθετικό, να έχει ολοκληρωθεί τότε θα μιλάμε ευθέως για αυτοκτονία των Τούρκων. 

Για να κλείσουμε αυτό το άρθρο. Για εμένα ο Ερντογκάν βρίσκεται στην πολιτική του δύση. Ο πολιτικός του χρόνος τελειώνει και το γνωρίζει πολύ καλά. Η Τουρκία σε έναν χρόνο θα βρίσκεται σε μια άλλη πορεία υπό έναν άλλον ηγέτη και τότε θα δούμε πως θα κινηθούν οι μεταξύ μας σχέσεις. Τα προεκλογικά στοιχεία σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα χαλάσουν ακόμα περισσότερο οι σχέσεις μας. Οι κωλοτούμπες των πολιτικών είναι ούτως ή άλλως γνωστές.